وضوى اين اعضاء بدن را واجب نمود و او را به جهت اينكه چشم بر آن درخت دوخت فرمان داد كه صورتش را شستشو دهد و هر دو دست را به جهت اينكه آن ميوه را بدست گرفت بشويد و هر دو پا را به سبب قدم نهادن بسوى گناه مسح نمايد . سپس مردى يهودى پرسيد : مرا آگاه كن كه چرا خدا روزه را مدّت سى روز بر امّت تو واجب كرده است و بر آدم بيش از اين واجب كرده بود ، پيامبر ( ص ) فرمود : وقتى كه آدم ميوهء درخت ممنوع را خورد ، آن ميوه تا 30 روز در شكمش باقى ماند ، پس خداوند تا 30 روز گرسنگى و تشنگى را بر ذرّيه او واجب نمود و باقى ايّامى كه مردم مىخورند و مىآشامند تفضّلى از ناحيهء خداى عزّ و جل بر آنهاست و همچنين تفضّلى بر آدم ، لذا خداوند اين 30 روز روزه را بر امّت من واجب نمود ، سپس رسول خدا ( ص ) اين آيه را تلاوت نمود ( روزه بر شما واجب شد ، همانطور كه بر كسانى كه قبل از شما بودند ، واجب گشت ، شايد كه با تقوا شويد ، در روزهايى معدود [ 1 ] ) . در تفسير ( على بن ابراهيم ) از ابى عمير از ابن مسكان از ابى عبد اللَّه ( ع ) نقل مىكند كه فرمود : موسى ( ع ) از پروردگارش درخواست كرد كه بين او و آدم ( ع ) جمع نمايد ، پس وقتى كه با هم جمع شدند ، موسى به او گفت : اى پدر ، آيا خدا تو را با دست خود نيافريد و در تو از روح خود ندميد و ملائكه را براى تو به سجده وانداشت و تو را امر نكرد كه از آن درخت نخورى ؟ پس چرا نافرمانى كردى ؟ گفت : اى موسى تو چند سال قبل از خلقت من آن را در تورات يافتى ؟ موسى گفت : سى سال قبل آدم گفت : ما نيز بر همين عقيده‌ايم و امام صادق ( ع ) فرمود : به اين ترتيب آدم براى موسى احتجاج نمود . در اين خصوص مىگوئيم : وقوع اين خطيئه قبل از خلق آدم بوده يا در عالم ارواح واقع شده به نحوى كه موسى از طريق لوح محفوظ بر آن آگاهى يافته يا آن را در تورات ديده ، به هر حال مىخواهد بفرمايد : وقوع خطيئه از آدم ، قضاى حتمى و رانده شده از جانب خداى متعال بوده و روايات بسيار بر آن دلالت مىكند و اينكه

--> [ 1 ] سوره بقره ، آيه 183 .